Krycie — gra za panelem

Wyskakujące okna, okna dialogowe, arkusze, karty, panele HUD, alerty i snackbary rysują swoje lico z kryciem 80%. Walka toczy się dalej za oknem potwierdzenia; mapa prześwituje pod arkuszem ekwipunku. W grze to nie ozdoba — to właśnie trzyma gracza w orientacji. Panel do końca lity wymazuje miejsce, w którym gracz stał, w chwili otwarcia okna.

Rzednie tylko lico. Tekst, ikony, przyciski, plakietki i szybkie sloty zostają ostre, tak samo obramowania i cienie. Półprzezroczysty panel czyta się jako szkło tylko dopóki jego obrys jest wyraźny; przygaś obrys, a nie poznasz, gdzie panel się kończy. Przygaś treść, a interfejsu nie da się odczytać w ogóle — to nie jest przezroczyste okno, to błąd. Dlatego wartość nigdy nie jest nakładana przez modulate.a.

Pięć warstw, od najbardziej szczegółowej

Kolejność	Gdzie	Jednostka	Zasięg
①	argument przy tym wywołaniu — `surface.alpha`, `GoStyle.card(…, alpha)`	ułamek `0.0–1.0`	jedno okno
②	`GoConfig.container_alpha_overrides[kind]`	ułamek `0.0–1.0`	jeden rodzaj panelu, w całym projekcie
③	`GoConfig.metric_overrides[<kind>_alpha]`	procent	projekty, które trzymają wszystkie wymiary w jednym miejscu
④	`GoConfig.container_alpha`	ułamek `0.0–1.0`	wszystkie panele naraz
⑤	motywowe `GoHud/constants/<kind>_alpha`	procent	to, co rozstrzyga wygląd — źródło prawdy

Gdy nie ustawiono żadnej z nich, wartość wynosi 100 — więc w starszym motywie nic się nie zmienia.

Krycie wszędzie jest ułamkiem — poza motywem. Każde pole i każdy argument alpha bierze 0.0–1.0, te same jednostki co Color.a i modulate.a, a wartość ujemna znaczy „nie ustawiono”. Jedynym wyjątkiem są stałe motywu, bo stała Theme nie pomieści liczby zmiennoprzecinkowej: one i kanał, który je nadpisuje (metric_overrides, dzielący z motywem nazwy i całkowity typ), zapisuje się jako 80. Nic poza tym.

# Tylko jedno okno — okno potwierdzenia, które nie może zasłonić walki za nim
surface.alpha = 0.6
sheet.alpha = 0.7
dialogs.alpha = 0.9                          # pola @export też są ułamkami
drawer.alpha = 0.7
GoPopover.open(slot, body, {"alpha": 0.9})
var glass := GoStyle.card(Color.TRANSPARENT, -1.0, -1.0, -1.0, 0.5)

# Na rodzaj — HUD zostaje prawie lity, bo jego tekst leży wprost na świecie
GoUi.config.container_alpha_overrides = {
    GoTheme.BOX_PANEL: 0.7,                   # okna dialogowe i arkusze mogą odetchnąć
    GoTheme.BOX_HUD: 0.95,
}
GoUi.refresh()                               # przerysowuje widżety, które są już otwarte

# Cały projekt — zatłoczony świat chce paneli z powrotem litych
GoUi.config.container_alpha = 1.0
GoUi.refresh()

GoUi.surface_alpha(GoTheme.BOX_PANEL)        # rozstrzygnięty ułamek, np. 0.8

Co idzie za wartością, a co nie

Idzie za nią — kontenery	Ignoruje ją — to, co naciskasz, i znaczniki
`GoSurface` (jedna powłoka za oknami dialogowymi, arkuszami i listami rozwijanymi) · `GoSheet` · `GoDialogs` · `GoDrawer` · `GoPopover` · `GoNotice` · `GoSnackbar` · `GoPromptCard` · `GoCoachMark` · `GoConsole`	każdy przycisk · `GoSlot` (szybkie sloty) · `GoBadge` · kontrolki segmentowe · komórki wyboru · chipy · koła i awatary
`GoStyle.card()` · `hud_panel()` · `overlay_panel()` · `alert()` · `plate()` · `edge_card_panel()` · `style_notice_panel()` · `floating()` · `box()` · `surface()`	cały tekst i wszystkie ikony

Przycisk, którego stan wyblakł, przestaje mówić, czym jest, a plakietka istnieje po to, żeby dwa znaki dały się odczytać — żadne z nich nie jest kontenerem, więc żadne nie idzie za wartością.

Menu wyskakujące zostają lite (popup_alpha 100). Silnik może umieścić PopupMenu we własnym Window, a tam system nie składa go z grą: półprzezroczystość wychodzi czarna, nie prześwitująca. Obniżaj ją tylko w projektach, które osadzają swoje podokna (gui_embed_subwindows).

Trzy szczegóły, które wzięły się z prawdziwych ekranów

Wartość mnoży, nie zastępuje. Domyślne lico HUD ma już alfę 0.92, więc hud_alpha 80 ląduje na 0.736 — motyw, który celowo zrobił lico półprzezroczystym, zachowuje tę decyzję. Druga strona: nałóż ją dwa razy, a panel zblednie dwa razy — dlatego alfa mnożona jest w dokładnie jednym miejscu (GoSkin.surface_box()), a każda inna funkcja lica przekazuje argument dalej, zamiast przygaszać własny wynik.
Kolor, który podałeś, to kolor, który dostajesz. GoStyle.plate(…, fill) trzyma jawne wypełnienie dokładnie takim, jakie dostało: Color(ink, 0.14) już podaje swoją alfę, a wmnożenie w nie krycia panelu przycięłoby zamiar wywołującego dwa razy. GoStyle.floating(…, opaque = true) ignoruje wartość z tego samego powodu — wypełnienie lica na lity to cały sens tej flagi.
Panele, których gohud nie zbudował, dostają tę samą regułę. GoStyle.fade_panel(node) — po tym, jak węzeł znajdzie się w drzewie, żeby odczytał motyw, który dziedziczy. Jest idempotentna: pierwotne lico zostaje zapisane i każde wywołanie liczy od niego na nowo, więc powtarzane przerysowania nigdy się nie sumują. Po podmianie motywu GoStyle.forget_face(node) kasuje tę pamięć, żeby kolejne wywołanie wzięło nowe lico.

Własne lica też bledną — i to jest ta część, która psuje się po cichu

Panel ze ściętymi narożnikami (GoStyleBoxCut) i kuta rama (GoStyleBoxMedieval) nie są StyleBoxFlat; rysują się same. Włóż krycie tylko w gałąź flat, a te motywy po cichu je zignorują, choć każdy test oparty na wartościach dalej przechodzi. Obie przygaszają swoje tło i trzymają poświatę, nity, grawer w narożnikach oraz fazy na pełnej sile — a faktura i faza średniowiecznego lica zawsze były proporcjonalne do alfy jego tła, więc rzednieją razem z panelem.

A to szersza myśl: bg_color.a == 0.8 to liczba. Świat prześwituje, a tekst dalej da się odczytać — to jest wymaganie. gohud sprawdza pierwsze w swoim bezokiennym zestawie testów, a drugie rysując panele na ukośnych pasach na wirtualnym monitorze (tests/gohud_alpha_shot.gd) — na licu płaskim, ściętym i kutym, w motywie ciemnym i jasnym.